
Aangenaam
Laura Bolt

Ik ben Laura Bolt. Vierendertig, toezichthouder op lasten in testamenten en nogal gesteld op een goede kop koffie.
Ik woon in Delft. Voorlopig. Mijn werk brengt me op plekken waar mensen, huizen en dieren een verhaal hebben. Soms hartverwarmend, soms ingewikkeld en af en toe ronduit mysterieus.
En meestal begint het met een testament.
“Ik hoop niet dat het meevalt. Ik wil weten hoe het zit.”

Mijn werk
Als iemand overlijdt, blijft er soms een dier achter. In het testament staat dan wie ervoor moet zorgen, en hoe. Ik kijk of dat ook echt gebeurt.
Ik begin altijd met een nulmeting: hoe is het dier eraan toe, waar slaapt het, wat eet het. Daarna kom ik vier keer per jaar langs, en af en toe onaangekondigd. Ik schrijf alles op. Datum, tijd, wie erbij was.
Dat klinkt streng. Maar een testament kan heel duidelijk zijn, terwijl de werkelijkheid vaak net wat weerbarstiger is.

Waarom ik alles opschrijf
Toen ik zestien was, zag ik hoe een buurman zijn hond verwaarloosde. Ik belde, ik meldde, niemand deed iets. Dus ging ik opschrijven. Elke dag. Wel eten, geen eten. Foto’s erbij.
Uiteindelijk werd het een zaak. Sindsdien weet ik: wie het opschrijft, wordt gehoord.

Buiten werktijd
Er is ook nog een leven naast het werk. Al is dat soms lastig te vinden.
Ik rijd in een rode Hyundai i10 die ik van mijn vader kreeg. Hij woont tegenwoordig in Spanje; de auto ruil ik voor geen goud in.
Ik schrijf liever in een notitieboek dan op losse briefjes, en ik verhuis nogal vaak. Uitpakken? Dat komt later wel.
Een eigen dier heb ik niet. Daarvoor ben ik te vaak van huis. Dat is misschien ook waarom ik zo graag op Kraaienstein kom.
"Ik lastig? Dat zou in mijn folder staan, als ik er een had."

Niet alleen
Ik werk meestal alleen. Maar niet altijd. Op Kraaienstein is er altijd iemand in de buurt. Marta, die vindt dat elk probleem kleiner wordt met een plak cake erbij. Nina, met haar grote hart voor dieren. Jesse, die meer ziet dan hij zegt. Ruben, de dierenarts die zorgen omzet in daden. En Ivo, advocaat, sparringpartner en iets te vaak overtuigd van zijn eigen gelijk.
Gelukkig is ook Eva er, mijn zusje die in Zoetermeer woont. Fysiotherapeut, dus ze hoort aan mijn stem wanneer mijn schouders bij mijn oren zitten. Bij haar staat altijd een logeerkamer klaar, met hotelzeepjes van mijn zwager Daan. En Sam, mijn neefje, die vindt dat Sinterklaas alles weet. Hij zou een prima toezichthouder zijn.
En dan is er natuurlijk Guus. Al zou hij zelf zeggen dat wij er voor hém zijn.
Wil je weten hoe ik mijn werk aanpak?
In mijn protocol staat precies
waar ik op let als ik toezicht houd op een dier.
Voor de duidelijkheid: ik besta niet echt. Ik ben verzonnen door Willeke van den Heuvel, die mijn verhalen schrijft.
Dat we allebei van dieren houden en onze koffie zwart en sterk drinken, is natuurlijk heel toevallig.