Marta's recepten

Welkom in mijn keuken
Kom binnen, veeg je voeten en schuif aan. De koffie is net gezet en er ligt altijd wel iets in de trommel.
Ik ben Marta. Ik kook al meer jaren op Kraaienstein dan ik hardop ga zeggen. Ik ben opgegroeid met aardappelen, groente en vlees. Zes dagen per week, brood op zaterdag en op zondag soep vooraf. Zo deed mijn moeder het, zo deed haar moeder het, en de familie waar ik voor kookte wilde niet anders. Vlees op maandag, vis op vrijdag, en wie iets anders wilde, kon dat in een restaurant gaan zoeken.
Toen kwamen Laura en Nina aan mijn keukentafel zitten.
Ze zeiden niets. Dat was het ergste. Ze schoven alleen de karbonade een beetje opzij en aten de aardappelen en de rode kool. En ik dacht: Marta, je kookt al je hele leven voor mensen die van dieren houden, en je hebt er nooit bij stilgestaan dat die karbonade ook een dier was.
Dus ik ben gaan experimenteren. Soms lukt het in één keer. Soms ook niet. Mijn eerste tofu heeft Guus nog geen blik waardig gekeurd, en dat zegt veel, want Guus keurt álles goed als het maar enigszins eetbaar is. Maar ik heb ontdekt dat het bij goed eten nooit om het vlees ging. Het gaat om de uien, de kruiden, het geduld en een snufje liefde. En om wie er aan tafel zit.
Hier vind je mijn recepten. De oude, uit mijn grootmoeders schrift en van mijn tante Riek, die over alles een mening had. En de nieuwe, waar ik nog aan schaaf. Bij veel recepten staan twee versies: zoals ik het vroeger maakte, en zoals ik het nu maak. Kies maar wat bij jouw tafel past.
En als er iets uit je vingers valt, bijvoorbeeld tijdens het kloppen van de slagroom: dat is geen voeren. Dat is zwaartekracht.
Hartelijke groet uit de keuken van Kraaienstein,

P.S. Mislukt er iets? Bak het nog een keer. Bij mij is het ook nooit de eerste keer goed gegaan.

Marta’s appeltaart met speculaaskruiden en een geheim op de bodem
Marta’s appeltaart met speculaaskruiden en een geheim op de bodem
“Iedereen heeft een appeltaart, dus iedereen heeft een mening over appeltaart. De mijne heeft twee dingen die je niet ziet: een theelepel van mijn speculaaskruiden in het deeg, en een laagje verkruimelde beschuit op de bodem. Dat laatste is van mijn tante Riek. Het vangt het appelsap op, zodat je nooit een natte bodem hebt. Ze zei altijd: een taart met een slappe onderkant is als een man zonder ruggengraat. Ik heb het onthouden.”
Marta’s griesmeelpudding met bessensap
Marta’s griesmeelpudding met bessensap
“Dit is zondagse pudding. Bij ons thuis stond hij op zaterdagavond al in de kelder, in de koperen tulbandvorm van mijn grootmoeder, en na het eten mocht wie het eerst zijn bord leeg had hem omkeren. Dat is op Kraaienstein niet anders. Het geheim zit in het eiwit: dat klop je stijf en schep je erdoor, dan wordt hij luchtig in plaats van een baksteen.”
Marta’s speculaas
Marta’s speculaas met een snufje witte peper
“Mijn moeder zei altijd: speculaas maak je niet, die laat je ontstaan. Je kneedt het deeg op de avond van tevoren en je laat het een nacht met rust. Dan trekken de kruiden erin en ruikt de hele keuken de volgende ochtend al naar december. De witte peper? Die proef je niet, die vóél je. Een warm randje achterin je keel. Zo deed oma het, en ik zie geen reden om daarmee op te houden.”


