“Iedereen heeft een appeltaart, dus iedereen heeft een mening over appeltaart. De mijne heeft twee dingen die je niet ziet: een theelepel van mijn speculaaskruiden in het deeg, en een laagje verkruimelde beschuit op de bodem. Dat laatste is van mijn tante Riek. Het vangt het appelsap op, zodat je nooit een natte bodem hebt. Ze zei altijd: een taart met een slappe onderkant is als een man zonder ruggengraat. Ik heb het onthouden.”
Voor een springvorm van 24 cm
Voor het deeg
- 300 gram zelfrijzend bakmeel
- 200 gram koude roomboter, in blokjes
- 150 gram lichtbruine basterdsuiker
- 1 ei (een klein beetje apart houden om te bestrijken)
- een snufje zout
- 1 theelepel speculaaskruiden (Marta’s mengsel, of uit een zakje)
- geraspte schil van een halve citroen
Voor de vulling
- 1 kilo appels: half goudrenetten, half Elstar
- 75 gram rozijnen
- 50 gram suiker
- 2 theelepels kaneel
- sap van een halve citroen
- 3 beschuiten, fijngekruimeld
Zo maak je het
- Wel de rozijnen een kwartier in warm water of lauwe thee en laat ze daarna goed uitlekken.
- Meng meel, basterdsuiker, zout, speculaaskruiden en citroenrasp. Wrijf de boter erdoor met je vingertoppen en kneed er het ei door tot een soepele bal. Leg het deeg een half uur in de koelkast.
- Verwarm de oven voor op 175 °C en vet de springvorm in.
- Schil de appels, verwijder de klokhuizen en snijd ze in stukjes van een centimeter. Meng ze met citroensap, suiker, kaneel en rozijnen.
- Houd een derde van het deeg apart. Druk de rest uit over bodem en rand van de vorm, zo’n 4 centimeter hoog.
- Strooi de beschuitkruimels over de bodem. Dit is tante Riek.
- Schep de appelvulling erop en druk licht aan.
- Rol het overige deeg uit, snijd er reepjes van en leg die als traliewerk over de taart. Bestrijk het deeg met het restje losgeklopt ei.
- Bak de taart in ongeveer 60 tot 70 minuten goudbruin, op een rooster in het onderste deel van de oven.
- Laat hem in de vorm afkoelen voor je de rand losmaakt. Een warme taart breekt.
Marta’s tip: lekker met slagroom, maar op Kraaienstein gaat hij nog lauw de keukentafel op. “Wie een taart laat afkoelen tot de visite komt, heeft geen haast genoeg.”
“Eén toefje, van één vinger, één keer per taart. Meer niet, want katten verdragen room slecht en Ruben heeft me een keer heel lang aangekeken. Maar één toefje dat per ongeluk valt, dat is geen voeren. Dat is zwaartekracht.”
