“Maandag, kwart over acht. Kater aanwezig. Chip gecontroleerd. Klopt.”
Zo begint bijna elk dossier van mij. Als ik voor het eerst bij een dier op bezoek kom, wil de familie me meestal eerst koffie aanbieden. Dat sla ik niet af, maar ik vraag wel of ik eerst het dier mag zien. Ik heb dan mijn chiplezer al in mijn hand.
Wat is een chip?
Een chip is iets anders dan wat de meeste mensen bij het woord denken. Je kan hem niet eten, en het is ook geen computeronderdeel. Het is een heel klein buisje, ongeveer zo groot als een rijstkorrel, dat een dierenarts of chipper onder de huid in de hals van het dier zet. Er zit een uniek nummer in van vijftien cijfers. Meer niet. Een chip heeft geen batterij en geen gps, dus je kan er niet mee zien waar een dier is. Houd je er een chiplezer bij, dan verschijnt het nummer op het schermpje. Dat nummer staat in een databank, samen met de gegevens van de eigenaar.
Waarom ik altijd de chip controleer
Voor mijn werk is dat nummer belangrijk. In het testament staat welk dier er verzorgd moet worden, vaak met het chipnummer erbij. Als het nummer klopt, weet ik dat ik naar het goede dier kijk. Pas daarna vergelijk ik de rest: soort, kleur, tekening en geboortedatum.
Wat ik vaak tegenkom, is dat de chip wel goed is, maar de registratie niet. Het dier staat dan nog op naam van het baasje dat overleden is, of op een oud adres. Als zo’n dier wegloopt en gevonden wordt, belt het dierenasiel naar een nummer waar niemand meer opneemt.
Tips
Daarom drie tips, ook als er bij jou nooit een testament aan te pas komt:
- Laat je dier chippen. Voor honden is het verplicht, voor katten nog niet, maar het is verstandig om het toch te doen.
- Kijk af en toe of de registratie nog klopt. Ben je verhuisd of heb je een nieuw telefoonnummer, pas het dan aan.
- Krijg je een hond van iemand anders, bijvoorbeeld uit een nalatenschap? Dan moet je de registratie binnen twee weken op je eigen naam zetten.
Guus vindt de chiplezer niets. Hij laat het toe, maar daarna loopt hij een kwartier lang beledigd door de keuken.
P.S. De schrijver die mij heeft bedacht, is zelf chipper. Ik hoefde haar dit dus niet uit te leggen.
